بی صدا و آرام

نگاهی به دور دست ها می کنم آن جا که پرنده ها شعرِ آزادی می خوانند

و من

نشسته بر زمین خاکی ،

قلم به دست آواز آن ها را رنگ احساس می زنم

اینجا هیچکس نگران  بید های مجنون نیست ...

شمعدانی ها بوی خشکی گرفته ند و هر بار ترنم تازه ای به خانه تنهایی می خورد ...

احساست را پوچ مساز ای برگ برنده ی من


برچسب‌ها: شعرستان
+ تاریخ دوشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳٩٥ ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ نویسنده آزاده شفیعی نظرات ()